Historia charedi Charedim odrzucają XVIII-wieczne reformy religijne i nie zgadzają się z poglądami i praktykami judaizmu konserwatywnego oraz reformowanego. Pojawienie się w XIX wieku nowego, bardziej „światowego” stylu życia części Żydów wzbudziła u konserwatywnych wyznawców judaizmu obronny sprzeciw, który doprowadził do wyewoluowania silnie konserwatywnej, izolacjonistycznej formy ekspresji judaizmu. Do przywódców charedim w początkowym okresie należeli uznani rabini z Europy Wschodniej: rabin Chaim z Wołożyna (1749–1821) i rabin Izrael Meir Kagan (1838–1933).

Istotnym etapem tworzenia ruchu charedim było powołanie międzynarodowej politycznej organizacji ortodoksji Agudas Yisroel (hebr., „Związek Izraela”). Organizacja została powołana do życia na konferencji, która odbyła się w Katowicach w dniach 27–29 maja 1912. Inicjatorami byli niemieccy neoortodoksi, wspierani przez ortodoksów nieakceptujących programu kulturalnego przyjętego w 1911 przez X Światowy Kongres Syjonistyczny, którzy ostatecznie, zrażeni, porzucili ruch syjonistyczny. Agudas Yisroel powstała jako grupa reprezentująca interesy społeczne i kulturalne religijnych Żydów.