Na przełomie 1918/1919 r. wojska estońskie zasiliło również 6 samochodów pancernych, wyprodukowanych własnymi siłami w kraju. Było to 5 ciężkich 3-tonowych pancerek (załoga 11 ludzi), uzbrojonych w 2 karabiny maszynowe Maxim i 2 działka 37 mm (nazwano je "Estonia", "Kalewipoeg", "Toonela", "Vibuane", "Wahur") oraz lżejszy samochód pancerny nieznanego typu pod nazwą "Tasuja" (utracony podczas walk w marcu 1919 r.). Załogą samochodu pancernego "Kalewipoeg" dowodził szwedzki ochotnik kpt. Einar Lundborg. Zasłużył się pod Pskowem, gdzie oczyścił dla nacierającej estońskiej piechoty drogę do miasta. Stąd samochód został później nazwany nieoficjalnie "Królem Pskowa". Estończycy ponadto zdobyli na bolszewikach 3 pancerki typu Putiłow-Austin i 1 typu Garford-Putiłow (m.in. "Pisuhänd"). Oprócz frontowych działań wojennych samochody pancerne prowadziły też służbę patrolową i zwalczały partyzantów. Utworzono z nich Szwadron Samochodów Pancernych pod dowództwem kpt. Augusta Nieländera. thumb|240px|left|Estoński czołg FT-17 Po nieudanej ofensywie białеj Armii Północno-Zachodniej gen. Nikołaja N. Judenicza na Piotrogród jesienią 1919 r., estońskie siły zbrojne zasiliły 4 brytyjskie czołgi Mark V, wspierające wcześniej wojska białych Rosjan. Nazwano je "Uku", "Vahtula", "Valdaja" i "Päälik". W 1920 r.