Łotewskie wojska pancerne 1918–1940
25 listopada 1918 r. Łotwa ogłosiła niepodległość. Już kilka dni później jej terytorium zostało zaatakowane przez wojska bolszewickie. W styczniu 1919 r. zajęły one Rygę. Jedynym obszarem, który pozostał w rękach Łotyszy, były okolice Lipawy. Władze łotewskie zawarły umowę z Niemcami, których wojska odzyskały większość ziem łotewskich wiosną 1919 r. Łotyszy wsparła też armia estońska, która następnie wystąpiła z nimi przeciwko oddziałom niemieckim. Ważną rolę w łotewskiej wojnie o niepodległość odegrały pociągi pancerne. 5 zostało zbudowanych przez Łotyszy, zaś 2 zdobyto na bolszewikach. Po zakończeniu wojny na pocz. lutego 1920 r., Łotysze przejęli od Niemców 2 dodatkowe pociągi pancerne.
W czasie działań wojennych walczyły też w niedużej ilości samochody pancerne. W maju 1919 r. na stronę Łotyszy przeszedł bolszewicki oddział samochodów pancernych, składający się z 2 pancerek Putiłow-Austin (nazwanych „Imanta” i „Zemgaleetis”) i 1 Garford-Putiłow („Lacplesis”). Pozostałymi samochodami pancernymi były Iżorski-Fiat („Staburags”), Pierce-Arrow („Viesturs”) i lekka pancerna nieznanego typu wybudowana na Łotwie („Sargs”). Tworzyły one Pułk Samochodów Pancernych.