Z powodu udzielenia zgody na odprawianie nabożeństw dla seminarzystów w języku gruzińskim wszedł w konflikt z miejscowymi władzami.
8 września 1916 w soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu miała miejsce jego chirotonia na biskupa kronsztadzkiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Po roku jego tytuł uległ zmianie na biskup ładoski, przy zachowaniu dotychczasowych obowiązków. W 1919 został z kolei biskupem słuckim, wikariuszem eparchii mińskiej, zarządzającym nią jako locum tenens. W tym samym roku otrzymał godność biskupa mińskiego i turowskiego. Wśród wiernych eparchii cieszył się znacznym autorytetem. W czasie akcji konfiskaty kosztowności cerkiewnych, pragnąc uniknąć starć między władzami bolszewickimi a wiernymi, zaapelował do parafii o bezproblemowe przekazywanie przedmiotów niemających znaczenia liturgicznego, przez co na terenie eparchii mińskiej nie doszło do krwawych zajść związanych z konfiskatą.
W 1923 eparchie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego położone na ziemiach białoruskich ogłosiły autonomię, pragnąc odciąć się od Żywej Cerkwi i wewnętrznych konfliktów w Kościele Rosyjskim.