W St Thomas Hospital, podobnie jak w Belmont Hospital, Sargant poddawał pacjentów łączonej terapii z zastosowaniem elektrowstrząsów, długotrwałej narkozy, śpiączki insulinowej i leków. W czasie przemówienia wygłoszonego w Leeds powiedział: „Od kilku lat stosujemy wydłużoną terapię głębokim snem w leczeniu ciężkich przypadków opornej depresji. W razie potrzeby możemy utrzymywać pacjentów w stanie śpiączki bądź głębokiego letargu nawet do 3 miesięcy. W czasie terapii snem stosujemy dodatkowo elektrowstrząsy i podajemy leki przeciwdepresyjne”William Sargant, Paper to the Samaritans, 11 September 1971.. Sargant stosował narkozę (terapię snem), aby uniemożliwić sprzeciw pacjentom, którzy odmawiali poddania się elektrowstrząsom, a niekiedy stosował je bez ich wiedzy. W swoim standardowym podręczniku Wstęp do fizycznych metod leczenia w psychiatrii napisał: „Wielu pacjentów, którzy źle znoszą długotrwałą terapię elektrowstrząsami, jest w stanie się jej poddać, gdy złagodzi się ich obawy przez narkozę... Co najważniejsze, zwykle nie pamiętają oni potem ile trwała terapia ani ile elektrowstrząsów im zaaplikowano... Po 3 lub 4 zabiegach pacjenci czasem proszą o przerwanie terapii elektrowstrząsami ze względu na narastający strach przed kolejnymi zabiegami.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — William Sargant · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.