Pierwszym i najważniejszym testem Fighter Command była bitwa o Anglię w roku 1940, kiedy to niemiecka Luftwaffe rozpoczęła ofensywę, której celem było zdobycie przewagi w powietrzu nad kanałem La Manche i Anglią, jako wstęp do planowanej inwazji (Operacja Lew Morski). Fighter Command została podzielona na kilka Grup odpowiedzialnych za przestrzeń powietrzną nad konkretnymi obszarami Wielkiej Brytanii. I tak 11 Grupa RAF miała działać na kierunku spodziewanego niemieckiego desantu broniąc południowo-wschodnią Anglię i Londyn. Wspierać ją miały 10 Grupa RAF (kontrolująca przestrzeń nad południo-wozachodnią Anglią), 12 Grupa RAF (nad środkową Anglią i Walią) oraz 13 Grupa RAF (nad północną Anglią i Szkocją). Niemcy bitwę przegrali, aczkolwiek lotnictwo brytyjskie również poniosło w jej trakcie znaczne straty i musiało sięgać, podobnie jak Luftwaffe, po ostatnie rezerwy.