Artykuł opisuje historię litewskich wojsk pancernych w latach 1918–1940
Litwa ogłosiła niepodległość 16 lutego 1918 r. Kiedy z jej terytorium wycofały się wojska niemieckie w listopadzie tego roku, natychmiast wkroczyły tam oddziały bolszewickie. Inwazja została powstrzymana z pomocą Niemców, ale Litwini zachowali jedynie 1/3 swoich terenów bez stolicy Wilna. W wyniku kontrofensywy podjętej w 1919 r. ziemie litewskie zostały odzyskane. Armia litewska pod koniec 1919 r. walczyła z Niemcami, zaś w 1920 r. z Polakami. Ważną rolę w czasie wojny o niepodległość odegrały pociągi pancerne. Jednym z nich był „Gedyminas”, zbudowany w 1920 r., a następnie przejęty przez Polaków. Litwini dysponowali też samochodami pancernymi. Pierwszym był zdobyty na bolszewikach w maju 1919 r. Iżorski-Fiat (nazwany „Žaibas”). Służył on następnie w Kłajpedzie, zajętej przez wojska litewskie w styczniu 1923 r., aż do przejęcia miasta przez Niemców w marcu 1939 r. Pod koniec 1919 r. Litwini otrzymali od aliantów 5 niemieckich samochodów pancernych Erhardt/Daimler-Behelftswagens, które otrzymały nazwy „Aras”, „Perkunas”, „Pragaras”, „Sarunas” i „Savanoris”. Utworzono z nich pluton samochodów pancernych, na czele którego stanął kpt. K. Musteiskis.