Dlatego należy przyjąć, że powstanie folwarku na Sielcach miało miejsce przed 1786 rokiem, lecz nie wcześniej niż w roku 1775, kiedy to Stanisław August Poniatowski stał się dzierżawcą Sielc i utworzył tam park krajobrazowy.
Idea założenia folwarku na Sielcach najprawdopodobniej była związana z polityką ożywiania gospodarki kraju, prowadzoną przez monarchę. Tego typu folwarki królewskie z założenia miały być samowystarczalne; płody rolne i dobra w nich wytwarzane produkowane były z myślą o sprzedaży zasilającej królewski skarbiec. W okresie swojego panowania Stanisław August Poniatowski ufundował w okolicy Warszawy wiele folwarków. Budowane w nich pałace miały najczęściej charakter skromnych rezydencji podmiejskich i letnich. Służyły także jako podróżne przystanki dla króla, osób z jego otoczenia i wysłanników. Często były oddawane w dzierżawę, niekiedy też stawały się prezentami dla nowouszlachconych rodów. Sielecki pałac nazywano dawniej „Łaźnią" lub „Łaźnią Poniatowskiego", jednak trudno dziś ustalić pochodzenie i zasadność tej nazwy. Z całą pewnością już w roku 1784 folwark był już własnością króla – figuruje bowiem (pod numerem Czerniakowska 3014) w spisie posesji Warszawy i okolic jako należący do króla.