Dwie wieże połączone bramą pełniły funkcję obronna i rezydencjalną, a ich wysokość została zwiększona w okresie panowania Edwarda I.
W 1260 lub 1270 został dodany kolejny zewnętrzny dziedziniec w drugiej fazie rozbudowy przez Llywelyna ap Gruffyda. Dodano jednocześnie nową bramę i zewnętrzny mur okalający dziedziniec, oraz dużą dwupoziomową basztę na planie prostokąta. W ten sposób zamek wyposażono w dwie linie obrony. Pomimo ogromnych walorów obronnych zamek został zdobyty przez siły angielskie w drugiej wyprawie walijskiej w 1283. Anglicy pod kierunkiem nadwornego architekta Edwarda I James of Saint George przystąpili do kolejnej rozbudowy twierdzy. Dodano kolejną dwupoziomową basztę na planie prostokąta, połączoną z resztą zamku kamiennym murem. Nowa „Wieża machin” (obecnie w ruinie) była wyposażona w katapultę. Podwyższono bramę główną o dodatkowy poziom oraz wzmocniono mury wcześniej istniejących wież. Dodano nowy barbakan na zewnątrz istniejących murów. Anglicy przenieśli pomieszczenia dowództwa do wież bramy głównej Rozpoczęto również budowę drewnianych zabudowań wewnątrz dziedzińca zamku. W efekcie zamek nabrał cech typowego dla twierdz Normanów układu motte-i-bailey.