Oddziały fubing były rozmieszczone bardzo nieregularnie, w większości koncentrując się na północy, na obszarach najbardziej lojalnych wobec dynastii. Z 353 oddziałów w 636 roku, 261 wywodziło się z równiny Guanzhong, a następnych 92 z prowincji Shanxi, skąd pochodził cesarski ród Li. Dwie trzecie z 320 prefektur nie posiadało żadnego oddziału fubing. Największą siłę (634 jednostki, łącznie ok. 600 tys. ludzi) armia ta osiągnęła na początku VIII wieku, choć był to już schyłkowy okres systemuD. A. Graff, s.190. Już w 722 r. oddziały były silne tylko "na papierze" i nie było komu zapewnić cesarzowi eskorty podczas pielgrzymki na Tai Shan.
System ten służył dobrze w przypadku obrony, lub krótkich, decydujących kampanii ofensywnych. W przypadku przedłużających się operacji konieczne było zapewnienie żołnierzom zaopatrzenia, co negowało podstawową zaletę systemu - samowystarczalność i niezależność od budżetu państwa. Przedłużająca się nieobecność rolników źle też wpływała na ekonomię rodzinnych miejscowości. Z tego powodu, gdy w końcu VII i na początku VIII w. Tangowie prowadzili długotrwałe wojny na odległych frontach, wiele rodzin fubing starało się unikać służby. Doprowadziło to do uzupełniania armii innymi rodzajami wojska, a ostatecznie, do jej profesjonalizacjiD. A. Graff, ss.