Pismo to zostało podpisane przez sześciu oficerów (Berlinga, Bukojemskiego, Dudzińskiego, Rosen-Zawadzkiego, Imacha i Szczypiorskiego).
W sierpniu oficerowie z willi w Małachowce oddali się do dyspozycji Polskiej Misji Wojskowej, po czym przyjęci zostali do armii gen. Andersa. Większość służyła następnie w 5 Dywizji Piechoty gen. Boruty-Spiechowicza. Inni oficerowie i żołnierze odnosili się do nich z dużą nieufnością. Dowództwo Armii Polskiej nie wyciągnęło mimo to konsekwencji prawnych wobec oficerów z Małachowki, którym mogło zarzucić zdradę i złamanie przysięgi żołnierskiej, prawdopodobnie z uwagi na chęć uniknięcia zadrażnień z władzami radzieckimi. W okresie ewakuacji z ZSRR na Bliski Wschód, szeregi armii opuścili (zdezerterowali): Berling, Wicherkiewicz, Juszkiewicz i Czarkowski. Pozostał również Bukojemski, który odsiadywał w sowieckim więzieniu wyrok wydany przez polski sąd wojskowy. Pozostali wyjechali na Środkowy Wschód. Żaden z oficerów, którzy przeszli przez Małachowkę nie służył potem w 2 Korpusie Polskim we Włoszech. Wszystkich pozostawiono na Bliskim Wschodzie.
Według gen. Bohusza-Szyszko, prawdopodobnie istniały jeszcze inne wille, w których szkolono podoficerów i szeregowców Wojska Polskiego pod patronatem NKWDStanisław Jaczyński. „Willa szczęścia” w Małachówce...