W kwietniu 1942 roku na bazie tych wojsk powstała 19 Armia, której został dowódcą.
W maju 1943 roku skierowany został na kurs do Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, którą ukończył w lutym 1944 roku.
Po ukończeniu kursu został dowódcą 28 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego 8 Gwardyjskiej Armii 3 Frontu Ukraińskiego. Korpus ten wyróżnił się w czasie forsowania rzeki Ingulec oraz wyzwalaniu Odessy.
W lipcu 1944 roku został dowódcą 33 Armii, na czele której wziął udział w forsowaniu rzeki Niemen, zdobyciu Kowna. W październiku 1944 roku odwołany ze stanowiska dowódcy armii, został dowódcą 6 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego i uczestniczył w forsowaniu Dunaju w rejonie Mohacza, następnie uczestniczył w operacji budapeszteńskiej.
W kwietniu 1945 roku został zastępcą dowódcy 9 Gwardyjskiej Armii i uczestniczył w operacji wiedeńskiej i operacji praskiej.
Po zakończeniu wojny szef sztabu radzieckich wojsk okupacyjnych w Austrii. Od 1948 roku zastępca dowódcy 1 Armii Dalekowschodniej
W 1949 roku przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł.
Awanse generał major (1941) generał porucznik (19.03.1944)
Odznaczenia Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie) Order Suworowa II klasy Order Bohdana Chmielnickiego I klasy (dwukrotnie)
Bibliografia