Historia rękopisu od momentu jego powstania aż do chwili nabycia jest nieznana. Rękopis najprawdopodobniej powstał w Egipcie, jednak dokładne ustalenie miejsca jego sporządzenia jest niemożliwe. Nie ustalono także miejsca, w którym został znaleziony. Manuskrypt został nabyty w lutym 1931 roku w Kairze dla Uniwersytetu Yale, gdzie jest obecnie przechowywany (P. Yale 415) w New Haven. Na liście rękopisów Nowego Testamentu – w grupie papirusów – umieścił go Kurt Aland, dając mu numer 49.
Tekst rękopisu opublikowany został dopiero w 1958 roku, przez Williama Hatcha oraz Bradforda WellesaW.H.P. Hatch and C. Bradford Welles, A Hitherto Unpublished Fragment of the Epistle to the Ephesians, Harvard Theological Review LI (1958), s. 33–37., a w 1985 roku przez Susan Stephens, która dała nową rekonstrukcję tekstu. Philip Comfort opublikował tekst fragmentu w 1999 roku.
Bartoletti już w 1957 roku zauważył wielkie podobieństwo do i w związku z tym zasugerowano, że oba mogły należeć do tego samego rękopisu. Stanowisko to podtrzymał Philip Comfort. W wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda wciąż traktowane są jako oddzielne rękopisy. Czyni tak NA28, tj.