150px|right Służba Zakwaterowania i Budownictwa Wojska Polskiego – służba ludowego Wojska Polskiego powstała z dniem 1 stycznia 1973 roku w wyniku połączenia Służby Kwaterunkowo-Budowlanej ze Służbą Inżynieryjno-Budowlaną oraz Wojskową Inspekcją Architektoniczno-Budowlaną MON.
Służba realizowała zadania wykonywane dotychczas przez jej poprzedniczki za pośrednictwem podporządkowanych jej: jednostek inżynieryjno-budowlanych (pułków, batalionów), wojskowych rejonowych zarządów kwaterunkowo-budowlanych, wojskowych administracji koszar, garnizonowych administracji mieszkań, hoteli i internatów, wojskowej służby ochrony przeciwpożarowej, Wojskowej Inspekcji Architektoniczno-Budowlanej wojskowych biur projektów budowlanych, wojskowego nadzoru ochrony środowiska, ośrodków szkolenia.
Naczelnym organem służby było Szefostwo Służby Zakwaterowania i Budownictwa usytuowane w strukturze organizacyjnej Głównego Kwatermistrzostwa WP. Na czele służby stał szef, będący jednocześnie jednym z zastępców głównego kwatermistrza WP.