Walki o Lidę (1919) – uderzenie wojsk polskich na silnie bronione przez bolszewików miasto Lida, przeprowadzony 16–17 kwietnia 1919, zakończony zwycięstwem Polaków; jeden z epizodów wyprawy wileńskiej w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920.
Kontekst historyczny mały|Front wojny polsko-bolszewickiej w marcu 1919 thumb|Otton Laskowski (red.) Encyklopedja wojskowa, T. 5 mały|Mjr Mieczysław Mackiewicz − dowódca jednej z grup szturmujących Lidę mały|Kpt. Emil Czapliński − dowódca jednego z batalionów szturmujących Lidę Na początku 1919 sytuacja na froncie polsko-ukraińskim ustabilizowała się. Główny ciężar działań zbrojnych przeniósł się na północ. Linia frontu polsko-bolszewickiego przebiegała wzdłuż miast Brześć–Pińsk–Baranowicze oraz Szczytno–Skidel. W rejonie Antopola i Berezy Kartuskiej na południu skupiały się oddziały Grupy Podlaskiej, dowodzonej przez gen. Antoniego Listowskiego, na północy zaś, w pobliżu Wołkowyska, stacjonowała Dywizja Litewsko-Białoruska gen. Wacława Iwaszkiewicza-Rudoszańskiego. Na początku marca 1919 strona polska zorganizowała szereg akcji zaczepnych, w wyniku których 2 marca opanowała Słonim, 5 marca – Pińsk.