W 1969 roku obronił rozprawę doktorską na Politechnice Gdańskiej. W tym samym czasie został przeniesiony do Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej, jako szef Katedry Konstrukcji Maszyn. Kolejno zajmował stanowiska zastępcy komendanta Wydziału ds. Naukowych, komendanta Instytutu Podstaw Budowy Maszyn Okrętowych i komendanta (odpowiednik dziekana uczelni cywilnych) Wydziału Mechaniczno-Elektrycznego. W 1971 roku został nominowany na stanowisko docenta, w 1978 roku profesora nadzwyczajnego Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. W 1973 roku awansował do stopnia komandora. Prowadził badania nowych materiałów i technologii w budownictwie okrętowym. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych. Rok później odszedł z zawodowej służby wojskowej, obejmując Katedrę Materiałoznawstwa Okrętowego i Oceanotechnicznego Politechniki Gdańskiej. Z dniem 1 października 1992 roku został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w PG. W latach 1992–1999 pełnił funkcję kierownika Katedry Materiałoznawstwa Okrętowego i Oceanotechnicznego na Wydziale Oceanotechniki i Okrętownictwa PG. Na emeryturę przeszedł w 2003 roku.
Był mężem Walentyny z domu Pietkiewicz (1932– 2010).