Doszło do sytuacji, że w 1788 roku zakwestionowano konieczność odprawiania nabożeństw w języku fińskim, ponieważ władze miasta uznały, że szwedzkim umieją się posługiwać praktycznie wszyscy mieszkańcy miasta.

XIX wiek W 1812 roku Helsinki stały się nową stolicą Finlandii, co zapoczątkowało kulturalny i ekonomiczny rozwój miasta. Był to okres największej dominacji języka szwedzkiego, ponieważ sprzyjał temu napływ z dawnej stolicy Turku urzędników, naukowców i przedstawicieli klasy wyższej. Posługiwała się nim również klasa średnia, a nawet wśród służby i najemnych robotników był szeroko używany, natomiast po fińsku mówiły niemal wyłącznie niższe warstwy społeczeństwa. Relacje z tego okresu wspominały o tym, że ok. 1850 roku było zaledwie kilka fińskojęzycznych rodzin należących do inteligencji. Choć publikacja w 1835 roku fińskiego eposu narodowego Kalevali stanowiła punkt zwrotny dla fińskiego ruchu narodowego, początkowo nie zachwiało to dominacją języka szwedzkiego w życiu publicznym. Rosła liczba ludności miasta i stale osiedlali się w nim imigranci, ale pochodzili głównie z okolicznych szwedzkojęzycznych gmin. Według rejestrów z lat 1820-1852 pochodziło z nich trzy czwarte nowo osiedlających się mieszkańców. Pozostali szybko uczyli się języka większości i zwykle przyjmowali szwedzkie nazwiska.