Dziób okrętu miał tendencję do nagłego nurkowania pod fale przy dużych prędkościach, pokład przed kioskiem był bardzo „mokry” i praktycznie uniemożliwiał korzystanie z zamontowanej tam armaty, pokładowa wyrzutnia torpedowa była bardzo podatna na uszkodzenia, mostek był bardzo ciasny, kiepsko wyposażony i dawał bardzo niską widoczność, a sam okręt nie był bardzo sterowny. Według słów ówczesnych marynarzy, okręty te miały prędkość niszczycieli, promień skrętu pancerników i wyposażenie nawigacyjne godne motorówki. Aby przeciwdziałać nagłemu zanurzaniu się dziobu, zmieniono jego kształt, stawiając na nim bulwiasty zbiornik balastowy tzw. swan bow (dziób w kształcie łabędzia). Dziobowa armata 4-calowa została przeniesiona za kiosk (w późniejszym czasie całkowicie wyeliminowana), a sam kiosk został nieco podwyższony.
Poważniejsze problemy związane były z długim (trwającym ponad pięć minut) i bardzo trudnym manewrem zanurzenia. Manewr rozpoczynał się schowaniem do kadłuba dwóch kominów i czterech nawietrzników powietrza. W kadłubie ciśnieniowym znajdowało się aż sześć dużych otworów o średnicy jednego metra przykrywanych ciężkimi 400-kilogramowymi pokrywami, które były bardzo podatne na uszkodzenia.