Josef Pieper (ur. 4 maja 1904 – zm. 6 listopada 1997) – niemiecki katolicki filozof, jeden z czołowych autorów fali odrodzenia filozofii neotomistycznej w XX wieku.

Życie i kariera naukowa Pieper studiował filozofię, prawo oraz socjologię na uniwersytecie w Berlinie i w Münster. Po okresie pracy jako socjolog oraz autor, został profesorem zwyczajnym antropologii filozoficznej na uniwersytecie w Münster. Nauczał w latach 1950-1976. Jako professor emeritus wykłady kontynuował do 1996 roku na tym samym uniwersytecie.

Dzieła Do jego najbardziej znanych prac należą: Cztery cnoty kardynalne, Wypoczynek jako fundament kultury, Akt w filozofii, Wprowadzenie do Tomasza z Akwinu. Tłumaczył także na niemiecki C.S. Lewisa, Problem cierpienia.

Niemieckie wydania oryginalne Vom Sinn der Tapferkeit. Hegner, Leipzig 1934 Über die Hoffnung. Hegner, Leipzig 1935 Über das christliche Menschenbild. Hegner, Leipzig 1936 Traktat über die Klugheit. Hegner, Leipzig 1937 Zucht und Maß. Über die vierte Kardinaltugend. Hegner, Leipzig 1939 Wahrheit der Dinge. Eine Untersuchung zur Anthropologie des Hochmittelalters. Kösel, München 1947. Muße und Kult. Kösel-Verlag, München 1948 Was heißt philosophieren?