W tym samym roku hieromnich Juwenaliusz został przełożonym filialnej placówki swojego monasteru w Permie, której budową kierował. Od 1910 był ekonomem eparchii permskiej i solikamskiej. Pracując w eparchii, poznał hieromnicha Nestora (Anisimowa), który opowiadał mu o swojej pracy misjonarza na Kamczatce i w Chinach. Pod jego wpływem zaczął uczęszczać na kursy misjonarskie. W 1912 otrzymał godność igumena. W 1915 otrzymał godność archimandryty i został mianowany dziekanem monasterów eparchii przez jej nowego ordynariusza, biskupa Andronika.
W 1918 bolszewicy permscy zamordowali przełożonego Monasteru Białogórskiego, metropolitę Andronika oraz biskupa solikamskiego Teofana. W związku z tym archimandryta Juwenaliusz uciekł w 1919 do Czyty, zaś w roku następnym emigrował do Harbinu, gdzie został proboszczem parafii przy cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej. W 1922 arcybiskup harbiński i mandżurski Metody pobłogosławił mu na założenie nowego męskiego monasteru. Następnie wyjechał do Królestwa SHS, w którym przebywał do 1924. Po powrocie został przełożonym monasteru Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Harbinie.