W 1920 został skazany na sześć miesięcy łagru za „agitację kontrrewolucyjną”. W 1921 otrzymał godność archimandryty. Po wyjściu z więzienia wrócił do monasteru, w którym dotąd zamieszkiwał, a po jego zamknięciu służył w różnych cerkwiach w regionie złatoustowskim: cerkwi w Tiubiełasie i cerkwi św. Aleksandra Newskiego w Ust'-Kataw. W 1925 został w tajemnicy wyświęcony na biskupa ust'-katawskiego przez znajdujących się na zsyłce arcybiskupa ufimskiego Andrzeja oraz biskupa niżnotagilskiego Lwa. Z powodu bliskich kontaktów ze staroobrzędowców i poparcia ruchu nie wspominających (popierał idee arcybiskupa Andrzeja (Uchtomskiego)) od 1926 do 1927, gdy złożył akt pokutny, był zawieszony w czynnościach.
Po powrocie do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego został biskupem troickim, wikariuszem eparchii czelabińskiej. Jeszcze w tym samym roku został aresztowany w Ufie i skazany na trzy lata więzienia i następnie sześcioletnią zsyłkę. W 1928 deportowany do Bugulmy, został tam aresztowany ponownie i skazany na zesłanie do Samary. Tam w 1930 aresztowany ponownie i skazany na trzy lata łagru. Karę odbywał w łagrach krasnowiszerskich (obwód permski), został zwolniony w 1933. Po uwolnieniu objął katedrę krasnojarską i jenisejską.