Do końca 1978 roku z rąk służb bezpieczeństwa zginął szereg zwolenników i działaczy EPRP, zwłaszcza studentów. Pozostali przy życiu członkowie partii schronili się w Tigraju gdzie z pomocą z pomocą EPLF tworzyli zgrupowania partyzanckie. Oprócz starć z rządem, partia sporadycznie ścierała się z rebeliantami tigrajskimi. Konflikt się do wycofania się oddziałów EPRP w okolice Gonderu skąd Partia Ludowo-Rewolucyjna kontynuowała walki zarówno z Dergiem i Tigrajskim Ludowym Frontem WyzwoleniaGebru, The Ethiopian Revolution, s. 88..
Szalejący w kraju czerwony terror i walki wewnętrzne zachęciły rząd Somalii do zbrojnej interwencji w Ogadenie. Inwazja rozpoczęła się w lipcu 1977 roku. Po dość szybkich postępach bojowych armii somalijskiej i wspierających ją separatystów z WSLF, do Etiopii nadeszła wzmożona pomoc państw bloku wschodniego obejmująca 800–1000 radzieckich specjalistów i około 15 tysięcy żołnierzy kubańskich. Połączone siły etiopsko-kubańskie zmusiły do odwrotu regularną armię Somalii. Ostatni większy somalijski oddział opuścił Etiopię 15 marca i tym samym wojna została zakończona. Wraz z somalijskim wojskiem do Somalii wycofało się 1,5 miliona mieszkańców Ogadenu obawiających się zemsty ze strony Etiopczyków.