Wielki Wschód Luzytanii (port. Grande Oriente Lusitano, GOL; często także: Grande Oriente Lusitano – Maçonaria Portuguesa; wcześniej: Grande Oriente Lusitano Unido, GOLU) – najstarsza obediencja wolnomularska w Portugalii założona w 1802. Reaktywowana po obaleniu dyktatury w 1974. Obecnie liczy około 2 tysięcy braci.
Historia thumb|200px|Wejście do siedziby Wielkiego Wschodu Luzytanii (GOL) w Lizbonie. Pierwsza loża wolnomularska w kraju (nazwana przez inkwizycję „Hereges Mercadores”) powstała w 1727 w Lizbonie i była przeznaczona dla brytyjskich kupców wyznania protestanckiego przebywających w Portugalii. W 1735 roku loża została podporządkowana Wielkiej Loży Londynu i otrzymała numer porządkowy 135 (następnie 120). W 1733 rozpoczęła działalność kolejna loża, tym razem skupiająca w większości katolików irlandzkiego pochodzenia (głównie kupców i najemników w wojsku portugalskim, ale także marynarzy, lekarzy i braci dominikanów), pod nazwą „Dom Królewski Wolnych Mularzy Luzytanii” (port. Casa Real dos Pedreiros-Livres da Lusitânia)Wśród braci tejże loży znalazł się znany architekt pochodzenia węgierskiego Carlos Marde.. W wyniku antymasońskiej bulli papieża Klemensa XII z 1738 roku loża uległa samorozwiązaniu, a część bractwa wyznania protestanckiego przyłączyła się do innej placówki.