Aktorzy tragiczni określani byli wyrazem dzajn-arku, który w dosłownym tłumaczeniu oznaczał rzucającego głos, zaś w kontekście teatralnym – opłakującego. Tragedia nazywana była ołberguthiwn.
Teatr średniowieczny W IV wieku, po przyjęciu przez Armenię chrześcijaństwa, nastąpił rozkwit literatury, a wraz z nią tradycyjnego teatru ormiańskiego. Niewiele wiadomo o teatrze średniowiecznej Armenii, ponieważ tereny te były narażane w tym okresie na niszczenia, spowodowane najpierw najazdami Arabów w VII–VIII wieku, następnie podbojami Mongołów w XI–XIII wieku.
Kościół, wzmacniający swój autorytet, zwalczał starożytną tradycję wystawiania fars obscenicznych oraz dążył do ograniczenia repertuaru teatrów do klasycznych sztuk greckich, niegodzących w moralność wiernych i posiadających charakter wychowawczy. Mimo to farsy z elementami erotycznymi nadal były obecne na scenach. Odmianą widowisk były publiczne deklamacje dialogów, opartych na wczesnochrześcijańskich apokryfach, na przykład O Joachimie i Annie. Inną formą przedstawień były misteria i miracle, wzorowane na widowiskach europejskich.