Na terenie Turcji powstały w XIX wieku dramaty, należące do klasyki literatury zachodnioormiańskiej, jak na przykład Upadek dynastii Arsacydów autorstwa Bedrosa Turiana czy komedie Wujaszek Baltazar i Orientalny dentysta autorstwa Hagopa Baroniana. Wystawiano także klasyczne sztuki zachodnioeuropejskie. Wśród aktorów ormiańskich popularność zdobył Bedros Adamian, zaś wśród aktorek znane były imiona Digin Siranyjsz, Astchik, Mari Nywart i Azniw Hraczia.
Placówki teatralne powstawały także w innych krajach Wschodu oraz w Rosji. W Kalkucie w Indiach już w 1821 roku wystawiono komedię Fizjonomista rozpoznający kłamstwo (Chytradima dyżroghutjan). W Tebrizie w Persji w 1879 roku – na dziesięć lat przed powstaniem perskiego teatru narodowego – Mesrop Papazjan założył teatr ormiański. W granicach Rosji sztuki ormiańskie wystawiano na Krymie w założonym tam w 1824 roku w Karas-bazarze teatrze amatorskim, który funkcjonował do połowy lat 70. XIX wieku. Inny teatr ormiański na Krymie działał w Teodozji. W latach 30. XIX wieku ormiańskie przedstawienia odbywały się w Liceum Lazarianów w Moskwie oraz w Nowym Nachiczewaniu.