Władimir Zacharewicz Romanowski (, ur. w Wieszałowce, zm. 5 września 1967 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał pułkownik.
Życiorys Urodził się we wsi Wieszałowka w obwodzie lipieckim w rodzinie chłopskiej.
W 1915 roku powołany do armii carskiej. Brał udział w I wojnie światowej, starszy podoficer, dowódca plutonu w 8 pułku piechoty, na froncie rumuńskim.
W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, brał w walkach na Froncie Zachodnim i Froncie Południowym przeciwko oddziałom białogwardyjskim. Kolejno dowódca kompanii, batalionu i komisarz pociągu pancernego. W latach 1922 – 1924 dowódca i komisarz specjalnego oddziału do walki z powstańcami na terenie Jakucji.
Po zakończeniu walk instruktor oddziałów specjalnych okręgu kołymskiego, politruk 3 Wierchoudińskiego Pułku Strzeleckiego. W latach 1925 – 1929 sekretarz komitetu partyjnego 1 Dywizji Strzeleckiej. Od kwietnia 1930 roku komisarz 105 Pułku Strzeleckiego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego.