Bitwa pod Oryninem rozegrała się 28 września 1618 roku pomiędzy wojskami polskimi a tatarskimi pod Oryninem w województwie podolskim, niedaleko Kamieńca. Po jednym dniu walk Tatarzy, korzystając z rozbicia na wiele obozów i braku jednolitego dowództwa w armii koronnej, ominęli ją i rozpoczęli grabież ziem Rzeczypospolitej, pozostawionej bez obrony. W rezultacie województwo podolskie, ruskie, bracławskie i wołyńskie zostały splądrowane.
Przygotowania Tatarzy budziaccy pod dowództwem Kantymira, którzy najechali Rzeczpospolitą w okresie od maja do lipca stanowili zaledwie straż przednią znacznie liczniejszych wojsk, które pod dowództwem Dewlet Gireja (brata chana krymskiego), przygotowywały się do napaści na Polskę. Jednocześnie do granic zbliżały się wojska tureckie pod dowództwem Iskender Paszy.
Wiedząc o tym Polacy skoncentrowali na Ukrainie dość dużą ilość wojsk kwarcianych oraz pospolitego ruszenia i oddziałów prywatnych. Zebrały się one w obozie pod Oryninem, niedaleko Kamieńca Podolskiego. Łącznie około 20 tysięcy żołnierzy mogło się z powodzeniem przeciwstawić wszystkim wojskom chana. Niestety nie było zgody między nimi.