Bitwa Tatarzy z marszu uderzyli na obóz Tomasza Zamoyskiego, który znalazł się w poważnych opałach. Ale zrażony do krewnego Żółkiewski, patrzył na to spokojnie i powiedział: „Niech się młokos nauczy słuchać starego hetmana, a potem dowodzić”. Zamoyskiego od niechybnej klęski uratowali książęta Janusz Ostrogski i Krzysztof Zbaraski, przysyłając mu w pomoc kilkuset świetnie wyszkolonych i wyposażonych strzelców. Ci nieliczni piechurzy skutecznie powstrzymali wielotysięczne oddziały tatarskie. Spóźniony oddział kilkudziesięciu husarzy księcia Janusza Poryckiego, zmierzający w stronę obozów został rozbity, a sam dowódca wzięty do niewoli.
Następnego dnia po ataku wojska polskie ustawiły się zwarcie do bitwy pod dowództwem Żółkiewskiego, ale okazało się, że Tatarzy, unikając bitwy, rozjechali się po polskich ziemiach zgarniając wiele tysięcy jasyru i plądrując województwa: podolskie, ruskie, wołyńskie i bracławskie. Najazd objął miejscowości: Jampol, Ossowce, Ostropole, Manacyn, Czarny Ostrów, Bazylia, Krzemieniec, Zbaraż, Niemierów, okolice Konstantynowa pod Dubnem, Płoskirów,