Forty-Two Gang lub „The 42s” – chicagowska grupa młodocianych przestępców okresu Prohibicji.
Gang został założony w 1925 roku, początkowo liczba jego członków nie przekraczała 24 osób (później rozrósł się do 42). Jego nazwa odnosiła się do opowiadań o Ali Babie i jego czterdziestu rozbójnikach; członkowie (niektórzy mieli po 9 lat) uważali, że są lepsi od niego.
Młodociani przestępcy parali się m.in.: kradzieżami pojazdów (na części), kradzieżami i włamaniami do sklepów i stajni konnych (zabijali konie aby później sprzedawać koninę), napadami z bronią palną, obrabowaniami obwoźnych handlarzy, atakami wandalizmu.
Wielu z nich miało na sumieniu liczne morderstwa, rozboje i gwałty. Wśród swoich rodaczek i rówieśniczek we włoskiej dzielnicy (West Side) Chicago budzili powszechne uwielbienie. Dziewczęta pomagały im w popełnianiu licznych przestępstw oraz świadczyły usługi seksualne.
W 1928 roku wielu młodocianych członków gangu trafiło do domu poprawczego w St. Charles. Dyrektorem tej placówki był William J. Butler, który po pewnym czasie dostał ostrzeżenie od jednego z członków;