Jan Górny (ur. 22 sierpnia 1912 w Warszawie, zm. 14 kwietnia 2011 w Pruszkowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, prałat, protonotariusz apostolski, kaznodzieja, długoletni dziekan dekanatu pruszkowskiego.
Życiorys thumb|240px|Grób ks.Jana Górnego na cmentarzu parafialnym w Pruszkowie Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie w 1932, wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 czerwca 1938 z rąk arcybiskupa Stanisława Galla. Jako neoprezbiter otrzymał dekret kierujący go do pracy wikariusza w Nowym Dworze Mazowieckim. Pracował w kilku parafiach na terenie archidiecezji warszawskiej, w Powsinie, w parafii Świętej Trójcy w Warszawie na Solcu, gdzie zastał go wybuch powstania warszawskiego, w Brwinowie i w Żychlinie. Podczas okupacji niemieckiej brał udział w pracach Rady Głównej Opiekuńczej. Wraz z ludnością Warszawy został wysiedlony i znalazł się w obozie przejściowym w Pruszkowie Dulag 121. W latach 1953–1960 był proboszczem w Lipcach Reymontowskich. W latach 1961–1993 był piątym proboszczem parafii św. Kazimierza w Pruszkowie, zastępując na tym urzędzie księdza prałata Edwarda Tyszkę. W latach 1973–1993 dziekan dekanatu pruszkowskiego. Od 1974 członek Prymasowskiej Rady Budowy Kościołów.