Tymczasem z Anglii wystartowało 256 szybowców niosących pozostałych żołnierzy i wyposażenie 6 Dywizji Powietrznodesantowej. RAF przeznaczył dla osłony szybowców i holujących je bombowców 15 dywizjonów myśliwskich. Flota powietrzna przebyła La Manche nie niepokojona i dotarła nad Normandię o godzinie 21. Było jeszcze jasno, więc udało się uniknąć poprzednich problemów z nawigacją. Jednak gdy szybowce dotarły do stref lądowań, napotkały ogień dział przeciwlotniczych.

thumb|left|Żołnierze Royal Ulster Rifles w jeepie i na przyczepie opuszczają strefę „N” Szybowce zmierzały w dwóch kierunkach: ku strefie lądowań „W” na wschód od Saint-Aubin-d’Arquenay i strefie „N” na północ od Ranville. Pozostałe oddziały, w tym 2 Batalion Oxfordshire and Buckinghamshire oraz kompania „A” 12 Batalionu Devonshire Regiment, lądowały w strefie „W”. Wobec ciągłych braków samolotów nawet w dwóch przelotach nie udało się przerzucić wszystkich batalionów Devonshire, pozostałe przybyły drogą morską 7 czerwca. W strefie „N” lądowało dowództwo 6 Brygady, 1. batalion Pułku Royal Ulster Rifles i 6 Pancerny Pułk Rozpoznawczy, ostatni z nich uzbrojony w czołgi lekkie Tetrarch – pierwsze w dziejach czołgi dostarczone na pole bitwy drogą powietrzną.