Po nich pastorami wybrano Krystiana Wilhelma Henrici’ego (1733–1759), Jana Fryderyka Richtera (1733–1737), Jana Kriegera (1733–1761). W 1742 roku w wyniku wojen śląskich większość Śląska znalazła się w granicach Królestwa Prus, gdzie bez większych przeszkód rozpoczęto organizować zbory umniejszając oddziaływanie kościoła cieszyńskiego. Granica oddzieliła również Cieszyna od brzeskiego konsystorza. W związku z tym edyktem cesarzowej Marii Teresy z 19 grudnia 1743 powołano w Cieszynie konsystorz, złożony jednak z katolikówZ dziejów Kościoła..., 1992, s. 107..
W 1781 r. cesarz Józef II wydał „Patent Tolerancyjny”, przez co zezwolił luteranom, ewangelikom reformowanym i prawosławnym praktykowania swojego wyznania. Po wydaniu tego patentu w regionie wyodrębniły się nowe parafie: w 1782 r. Bielsko, Jaworze, Błędowice, Ligotka Kameralna, Wisła i Bystrzyca, w 1783 r. Ustroń, w 1785 r. Goleszów, Nawsie, w 1787 r. Drogomyśl. Patent Tolerancyjny ustanowił również strukturę oficjalnie działającego Kościoła ewangelickiego w Przedlitawii. Wszystkie zbory zostały podległe konsystorzowi powstałemu w 1784 w Cieszynie, a w 1785 przeprowadzonemu do Wiednia. W 1784 powstała superintendentura dla Moraw, Śląska i Galicji, a pierwszy superintendentem został pastor cieszyński Jan Traugott Bartelmus.