Michaił Michajłowicz Golenko, ros. Михаил Михайлович Голенко (ur. 1 sierpnia 1891 r. w Janopolu w rejonie Szawli, zm. ?) – radziecki wojskowy (podpułkownik), zastępca dowódcy rezerwy oficerskiej przy sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
W 1912 r. ukończył eksternistycznie gimnazjum, zaś w 1916 r. szkołę praporszczików. Brał udział w I wojnie światowej. Po jej zakończeniu od wiosny 1919 r. walczył w szeregach wojsk bolszewickich na Ukrainie. Początkowo dowodził plutonem 20 Suchumskiego Pułku Strzeleckiego. Następnie objął dowództwo kompanii 31 Samodzielnego Batalionu Obrony Dróg Kolejowych. W latach 1920–1921 zwalczał antybolszewickich powstańców w zachodniej Syberii jako dowódca batalionu 273 Pułku Strzeleckiego, a następnie 207 Pułku Strzeleckiego. Od stycznia 1924 r. był zastępcą dowódcy kompanii 135 Pułku Terytorialnego 45 Dywizji Strzeleckiej. W październiku tego roku objął dowództwo kompanii 296 Pułku Strzeleckiego. W lutym 1926 r. objął funkcję dowódcy broni strzeleckiej pułku. Od lutego 1928 r. dowodził kompanią 239 Pułku Strzeleckiego, zaś od kwietnia 1931 r. batalionem pułku. W listopadzie tego roku został zastępcą szefa oddziału mobilizacyjnego sztabu 80 Dywizji Strzeleckiej. Od listopada 1937 r. był zastępcą dowódcy 138 Pułku Strzeleckiego, zaś od czerwca 1938 r.