Siergiej Nikołajewicz Golikow, ros. Сергей Николаевич Голиков (ur. 11 listopada 1894 r. w Zamościu, zm. ?) – radziecki wojskowy (pułkownik), członek Politycznego Centrum Walki z Bolszewizmem, wykładowca Oficerskiej Szkoły Wojsk Wschodnich, a następnie zastępca szefa oddziału inżynieryjnego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
W 1912 r. ukończył 1 moskiewski korpus kadetów, zaś w 1914 r. nikołajewską szkołę inżynieryjną. Brał udział w I wojnie światowej. W poł. września 1918 r. został zmobilizowany do wojsk bolszewickich. Uczestniczył w walkach z oddziałami ukraińskimi hetmana Pawło Skoropadskiego, atamana Symona Petlury i powstańcami. Początkowo walczył w szeregach 1 Sowieckiej Dywizji Ukraińskiej. W lutym 1919 r. został zastępcą dowódcy partyzanckiej kompanii sanitarnej. Od czerwca tego roku był zastępcą dowódcy baterii artylerii Ukraińskiego Zapasowego Batalionu Inżynieryjnego. W październiku objął dowództwo batalionu saperów Kijowskiego Pułku Inżynieryjnego. Od marca 1921 r. był zastępcą dowódcy 187 Etapu Frontu Południowo-Zachodniego. Od maja 1922 r. wykładał przedmiot "fortyfikacje" na turkiestańskich kursach wojskowo-topograficznych. Od maja 1923 r. pełnił funkcję szefa oddziału wojsko-inżynieryjnego Frontu Turkiestańskiego. Od lutego 1924 r.