Michaił Wasiljewicz Jegorow (Rumiancew), ros. Михаил Васильевич Егоров (Румянцев) (ur. w 1900 we wsi Łapułowo guberni jarosławskiej, zm. ?) – radziecki wojskowy (major), propagandysta Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, oficer oddziału ds. organizacji propagandy w wojskach wschodnich Głównego Zarządu Propagandy Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji, zastępca szefa oddziału propagandy Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej, działacz emigracyjny.
W 1919 r. wstąpił do wojska bolszewickiego. Brał udział w wojnie domowej w Rosji. Doszedł do stopnia majora. Od czerwca 1941 r. pełnił funkcję szefa oddziału tyłów sztabu III Korpusu Zmechanizowanego. Pod koniec czerwca tego roku w rejonie Kowna dostał się do niewoli niemieckiej. Przybywał w stalagu w Rydze, a następnie oflagu w Suwałkach. W grudniu 1941 r. podjął współpracę z SD. Wstąpił do kolaboracyjnej organizacji Wojskowy Związek Rosyjskich Nacjonalistów. W 1942 r. objeżdżał obozy jenieckie dla czerwonoarmistów, prowadząc werbunek do nowo formowanego oddziału wojskowego pod nazwą Druschina Verband. Od maja 1943 r. szkolił się w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Po ukończeniu szkolenia w połowie czerwca tego roku, wszedł w skład kadry oficerskiej szkoły.