Obszar ten nazwano Bielskim Syjonem, nawiązując do Syjonu w Jerozolimie jako prawzoru świętego miejsca i skupionej wokół niego społeczności wiernych.
Budowę kościoła Zbawiciela rozpoczęto 19 marca 1782, kiedy położony został kamień węgielny. Powstało również tymczasowe miejsce prowadzenia nabożeństw, w postaci drewnianej kaplicy. Podczas budowy kościoła parafia bielska liczyła 1600 rodzin, co stanowiło 9-10 tysięcy wiernych.
Wyposażenie nowej świątyni zostało przeniesione z kaplicy tymczasowej w 1790, a dawne miejsce modlitwy zostało zajęte przez wojsko austriackie na magazyn. Oficjalnie budowę kościoła Zbawiciela ukończono w 1791Polska Niezwykła – Ewangelicki kościół Zbawiciela (1782-1791)..
W grudniu 1791 parafia zadecydowała o powstaniu nowego budynku dla szkoły, której dokonano w okresie 1792–1794. Obiekt mieścił cztery duże sale lekcyjne zlokalizowane na parterze, natomiast piętro zostało przeznaczone na mieszkania pastora i rektora szkoły. Na dachu budynku umieszczono wieżyczkę, gdzie w 1795 wstawiony został dzwon szkolny i zegar.