W 1911 wybudowano kościół filialny w Gieskach.
W latach 1915–1921 funkcję proboszcza pełnił ks. Edmund Wentzel. W związku z I wojną światową sytuacja finansowa parafii była opłakana i aby nie doprowadzić do sprzedaży domu parafialnego w celu wypłaty wynagrodzeń dla księdza oraz pracowników kościelnych, wysokość składki parafialnej została wówczas potrojona. Po śmierci ks. Wentzla w 1921 wskutek zarażenia się podczas odwiedzin dwupasterskich u chorego, na krótki okres parafia przeszła pod administrację ks. Wannagata z Brzezin.
Kolejnym proboszczem został w 1922 ks. Henryk Otto, pełniący stanowisko do 1933. W tym czasie nadal trwały problemy finansowe zboru, a część parafian przystąpiła do tzw. Wolnego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.
W 1923 do piotrkowskiej parafii należało 3660 wiernych, oprócz kościoła w Piotrkowie pod parafię polegał także kościół w Gieskach oraz sześć domów modlitwy oraz siedem cmentarzy. Filiał w Kamocinie liczył 730 członków i dysponował własnym kościołem oraz dwoma cmentarzami.
Następcą ks. Otto powołany został w 1933 ks. Max Petznik. Doprowadził on do remontu budynków parafii zarówno w mieście, jak i w kantoratach.