Rodzaj korodującego metalu ma niewielkie znaczenie thumb|150px|Szybkość korozji metalu ulegającego pasywacji Zgodnie z równaniem Tafela, dotyczącym aktywacyjnej polaryzacji elektrod, w układzie – otrzymuje się linie proste, o ujemnym współczynniku nachylenia dla katody ogniwa korozyjnego i nachyleniu dodatnim dla anody. Proste przecinają się w punkcie, w którym potencjały obu elektrod są jednakowe ( „potencjał mieszany” powierzchni korodującego metalu). Odpowiadająca temu potencjałowi wartość gęstości prądu jest miarą maksymalnej szybkości korozji ( „prąd korozyjny”).
Szybkość korozji jest mniejsza, gdy większe jest nadnapięcie na jednej lub na obu elektrodach (większe nachylenie prostych). Ilustruje to przykład wpływu rtęci jako dodatku stopowego do cynku, na nadnapięcie wodoru na katodach korozyjnych (redukcja jonów H+). Działanie przeciwne mają dodatki miedzi lub żelaza, zwiększające szybkość korozji stopów cynku w kwasach.
Szybkość korozji nie osiąga wartości maksymalnej, gdy w obwodzie elektrycznym ogniwa korozyjnego znajduje się element o dużej rezystancji („kontrola omowa” korozji).