jest to grzbiet wieloryba. Mijają na morzu “srebrny słup opleciony siatką”. Mijają wyspę kowali, którzy rzucają w nich żużlem. Znajdują wulkan, a trzeciego "spóźnionego" diabły zabierają w dół do Piekła. Znajdują nieszczęśliwego Judasza siedzącego na zimnym, mokrym kamieniu pośrodku morza i dowiadują się, że jest to jego miejsce wytchnienia od Piekła na czas niedziel i świąt. Brendan przez jedną noc chroni Judasza przed diabłami z Piekła. Znajdują wyspę, gdzie pustelnik Paweł prowadził przez ostatnie 60 lat nienaganne klasztorne życie. Nie nosi niczego poza włosami i jest karmiony przez wydrę. Powracają na wyspę owiec, Jasconiusa i Raj Ptaków. Znajdują Ziemię Obiecaną. Wracają do domu, gdzie Brendan umiera.
Kontekst „Podróż świętego Brendana” wpasowuje się w ramy popularnego w czasach jej powstania, charakterystycznego dla Irlandii gatunku literackiego zwanego immramem. Irlandzkie immramy przeszły największy rozkwit w VII i VIII wieku naszej ery. Typowy immram jest opowieścią o serii morskich przygód głównego bohatera. (W niektórych z nich występuje motyw poszukiwania i wizyt na Tir na nOg, wyspie znajdującej się daleko na zachodzie, poza krawędzią mapy świata.) Istnieją pewne podobieństwa między „Podróżą świętego Brendana” a „Podróżą Brana”, która powstała znacznie wcześniej.