Po zakończeniu II wojny światowej miejscowi ewangelicy zostali pozbawieni opieki duszpasterskiej. W 1946 objął ją ks. Ewald Ledwa-Lodwich z parafii w Działdowie, a po nim ks. senior Edmund Friszke i ks. Alfred Jagucki. Dotychczasowy kościół ewangelicki został odebrany wiernym siłą przez katolików w 1947, co odbyło się za przyzwoleniem nowych władz państwowych. Ewangelicy, nieposiadający od tego czasu własnego miejsca na prowadzenie nabożeństw, organizowali je w różnych lokalizacjach na terenie miasta, jak sala gimnastyczna, cmentarz, czy aula szkolna.
10 czerwca 1947 Ministerstwo Ziem Odzyskanych przekazało parafii ewangelickiej w tymczasowe użytkowanie przedwojenną katolicką świątynię parafialną, jednak do rozpoczęcia prowadzenia tam luterańskich nabożeństw nie doszło. W 1947 do seniora diecezji mazurskiej, ks. Edmunda Friszke wpłynęło pismo od Wojewody Olsztyńskiego w sprawie przydziału budynków sakralnych na terenie miasta. Na jego mocy, oddawano do dyspozycji kościoła rzymskokatolickiego kościół ewangelicki, ewangelicy otrzymywali kościół katolicki, a metodyści – siedzibę dawnego Grenzmuzeum.