Kościół został zwrócony w czerwcu 1946. W lutym 1947 do parafii oprócz świątyni należała również plebania, natomiast dom zborowy oraz dwa inne budynki czynszowe zostały zajęte przez władze miejskie. Kolejne dwa budynki uległy spaleniu.

W 1950 proboszcz Dawid administrował także piętnastoma innymi parafiami oraz sześcioma stacjami kaznodziejskimi, do których dojeżdżał sam, a także dodatkowo pełnił stanowisko administratora pięciu parafii i dwóch stacji kaznodziejskich, w których posługi pełnił ks. Eugeniusz Sauter.

Ksiądz Emil Dawid sprawował funkcję proboszcza do 8 sierpnia 1951, a jego następcą został wówczas ks. Rudolf Mrowiec. Parafia liczyła wtedy 1453 członków. W 1951 miało miejsce 35 chrztów, 24 śluby, 29 pogrzebów, a w nauce religii uczestniczyło 125 dzieci. W posłudze duszpasterskiej nowemu proboszczowi pomagała siostra Dorka.

Jesienią 1953 przez giżyckiego duchownego były prowadzone nabożeństwa również w Baniach Mazurskich, Bogaczewie, Kamionkach, Kleszczewie, Kruklankach, Krukowie, Miechach, Pozezdrzu, Sterławkach Wielkich i Węgorzewie.