Okres międzywojenny Wpływu na liczbę ewangelików zamieszkujących ziemię kłodzką nie miały popularne w latach 20. XX wieku pisma Josepha Wittiga krytykujące elementy doktryny rzymskokatolickiej, które nie spotkały się tu z powszechnym pozytywnym oddźwiękiem. W 1933 Kłodzko liczyło około 19 000 mieszkańców, z czego 14 830 deklarowało wyznanie rzymskokatolickie, a 3932 – ewangelickie.
W okresie poprzedzającym wybuch II wojny światowej w Kłodzku funkcjonowała największa parafia ewangelicka w regionie, skupiająca wraz z podległymi jej filiałami około 5000 wiernych. Na terenie całej ziemi kłodzkiej działało 15 parafii ewangelickich zrzeszających 18 tysięcy członków, co stanowiło około 10% mieszkańców całego regionu. We wrześniu 1939 w okręgu kłodzkim luteranami było 11% ludności.
Czasy powojenne Niemiecka parafia ewangelicka zakończyła działalność w 1947, kiedy doszło do wysiedlenia do Niemiec jej ówczesnego opiekuna, lektora Knevelsa wraz z resztą członków zboru. Kościół ewangelicki w Kłodzku stał się wówczas świątynią rzymskokatolicką i został objęty przez franciszkanki.