Ukończył studia w Akademii Eksportu (Exportakademie) w Wiedniu. Podczas studiów, w kwietniu 1914 został wybrany prezesem zarządu koła polskich słuchaczy tej uczelni, pod nazwą „Ognisko”. Przebywając w Warszawie na praktyce wakacyjnej po wybuchu I wojny światowej został internowany i deportowany do Astrachania. Na terenie Rosji został dyrektorem huty szkła w Sławińsku i profesorem Wyższej Szkoły Handlowej w Charkowie. Po powrocie do Polski w 1919 w niepodległej II Rzeczypospolitej był urzędnikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie od 10 lipca 1919 do 1 marca 1920 (jako dietariusz w Departamencie Konsularnym, pracownik kontraktowy od 1 września 1919, prowizoryczny referent od 15 września 1919). Następnie przeszedł do służby dyplomatycznej MSZ. Pełnił służbę w Przedstawicielstwie RP w Wiedniu od 1 marca do 1 listopada 1920 (tytularny wicekonsul), wicekonsul w Królewcu od 1 listopada 1920 do 26 września 1921, konsul w Ostrawie od 26 września 1921 do 26 marca 1926 (w 1924 został awansowany na konsula drugiej klasy, a w połowie tego roku uznany przynależnym do gminy Sanok). Następnie radca handlowy w Konstantynopolu od 26 marca 1926 do 1 czerwca 1930, konsul i kierownik konsulatu w Bukareszcie od 1 czerwca 1930 do 30 czerwca 1935. Następnie od 30 czerwca 1935 był radcą w departamencie Polityczno-Ekonomicznym MSZ.