Federalna Ustawa o Wypędzonych i Uchodźcach (niem. Gesetz über die Angelegenheiten der Vertriebenen und Flüchtlinge, skrót. BVFG) – niemiecka ustawa federalna uchwalona 19 maja 1953 roku przez rząd RFN regulująca sytuację prawną uchodźców oraz wypędzonych z byłych wschodnich terenów Rzeszy Niemieckiej jak i innych terenów Europy Środkowej i Wschodniej. Została znowelizowana w dniu 3 września 1971 roku.
Treść dokumentu Ustawa w paragrafie 1 określa "wypędzonego" jako "obywatela niemieckiego lub należącego do narodowości niemieckiej, który zamieszkiwał na niemieckich terenach wschodnich, znajdujących się czasowo pod obcą administracją lub też na terenach poza granicami Rzeszy Niemieckiej z 31 grudnia 1937 roku i w związku z wydarzeniami II wojny światowej, w konsekwencji wygnania, w szczególności przez usunięcie lub ucieczkę, musiał je opuścić"Gesetz über die Angelegenheiten der Vertriebenen und Flüchtlinge. BGBl. I S. 201Edmund Męclewski: Spadkobiercy III Rzeszy. KAW, Katowice 1978.