Henryk Józef Bilor (ur. 19 listopada 1889 we Lwowie, zm. 1940 w ZSRR) – polski piłkarz, założyciel i wieloletni zawodnik klubu Czarni Lwów, reprezentant Lwowa i Galicji, trener i działacz piłkarski. Jako żołnierz uczestnik czterech wojen (1914–1921, 1939), legionista, kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 19 listopada 1889 we Lwowie. Był synem Tomasza i Zofii Urszuli z domu Czaja. W rodzinnym mieście ukończył naukę w szkole ludowej, uczył się w Gimnazjum (od 1897 do 1903), C. K. I Szkole Realnej (od 1903 do 1906) i w C. K. II Szkole Realnej we Lwowie od 1906, gdzie zdał wojenny egzamin dojrzałości 1 lutego 1916. W 1913 podjął studia na Politechnice Lwowskiej.
Od czasu nauki szkolnej rozwijał karierę piłkarską. Wraz z bratem Marianem i Walerym Pappiusem w 1903 zostali założycielami klubu piłkarskiego „Sława”, od 1905 noszącego nazwę Czarni Lwów. Pomysłem Henryka Bilora była nazwa klubu z uwagi na kolor noszonych dresów sportowych. Przed 1914 uznawano go za najlepszego piłkarza w całej Galicji.