Tym razem miano użyć dużo większe siły, w tym jednostki Palmach. Wystąpiły przy tym poważne trudności z dyslokacją oddziałów. Wyczerpaną 7 Brygadę Pancerną musiano chwilowo wycofać w celu odpoczynku żołnierzy i reorganizacji oddziałów.
Głównodowodzący jordańskim Legionem Arabskim, brytyjski generał John Bagot Glubb, dobrze zdawał sobie sprawę, że Izraelczycy będą chcieli w ostatnich dniach przed ogłoszeniem zawieszenia broni przeprowadzić ofensywę i wzmocnić w ten sposób swoje pozycje, a nawet osiągnąć korzystne rozstrzygnięcie. Dostrzegał on strategiczne znaczenie obrony fortu Latrun, którego upadek oznaczałby odblokowanie linii komunikacyjnych do żydowskiej Zachodniej Jerozolimy, ale miałby także poważny demoralizujący wpływ na sojusznicze wojska irackie i syryjskie. John Bagot Glubb uważał jednak, że jego żołnierze są wystarczająco dobrze przygotowani i Latrun stanowi nie do zdobycia twierdzę. Bardziej obawiał się izraelskiego ataku na miasta Lidda i Ramlę, skąd siły żydowskie mogłyby kontynuować natarcie na Ramallah, przecinając w ten sposób linie zaopatrzenia obrońców Latrun. Dlatego podjął on decyzję o wzmocnieniu sił w całym rejonie walk.