Okręty podwodne typu U-31 – jedenaście niemieckich okrętów podwodnych z czasów I wojny światowej, wprowadzanych do służby od roku 1914. Budowane w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jednostki tego typu, były ekwiwalentem budowanych w Gdańsku okrętów typu U-27 i zdolne były do zanurzenia w czasie 100 sekund. W 1915 roku wyposażono je w dwa działa kalibru 88 milimetrów, jednak w połowie 1916 roku przezbrojono je w pojedyncze działo kalibru 105 mm.
Niektóre źródła symbolicznie uznają ten typ okrętów za drugi z pięciu kamieni milowych, w rozwoju konstrukcji okrętów tej klasy, gdyż stanowiły wyraźny krok na przód od konstrukcji okrętów podwodnych Johna Hollanda. Jednostki typu U-31 były prostymi lecz wytrzymałymi okrętami, które w działaniach wojennych okazały się bardzo solidne. Charakterystyczną cecha ich projektu był silny nacisk na wysoką sprawność nawodną, związaną z koniecznością pływania na powierzchni z wykorzystaniem napędu dieslowskiego, w ostateczności jedynie pod wodą z uwagi na niską wytrzymałość akumulatorów dla napędu elektrycznego.