W 1912 w Belgradzie było 8 linii tramwajowych, także w tym roku z usług komunikacji tramwajowej skorzystało ok. 7 500 000 pasażerów.

1919–1950 W 1919 po wyzwoleniu Belgradu miasto przejęło tramwaje od belgijskiej spółki, która nie była w stanie odbudować zniszczonej sieci tramwajowej. Ocalała infrastruktura tramwajowa była bardzo zużyta. W latach 1920–1924 stare trasy zostały wyremontowane oraz zbudowano nową linię o długości 3 km. Pod koniec 1932 w Belgradzie było 13 linii o łącznej długości 65 km. 2/3 linii było dwutorowe. W latach 1931 i 1932 otwarto następujące linie: Knezev spomenik – Dedinje Slavija – Dusanovac Terazije – Pasino brdo Smederevski drum – Cvetkova mehana – ulica Pristinska.

W 1940 w mieście było 10 linii, a w 1945 tylko 4.

1950–2000 W 1951 istniejący dotychczas „Belsap” zmienił nazwę na GSP Belgrad. W 1960 w mieście było 7 linii tramwajowych, a GSP Belgrad posiadało łącznie 467 pojazdów komunikacji miejskiej, a w 1965 już 617. W 1988 została otwarta nowa zajezdnia tramwajowa „Sava”. Po rozpadzie Jugosławii w drugiej połowie 1991 nie było środków na zakup nowego taboru oraz części zamiennych.