Przykładem może być późniejszy dowódca floty Beiyang, Ding Ruchang, którego brak doświadczenia był jednym z przyczyn klęski pod Shipu. Francuzi walczyli też wyłącznie z flotyllami południowymi. Li Hongzhang zapobiegliwie trzymał „swoje” okręty daleko od terenu działań, a brak centralnego dowództwa mu to umożliwiał (wyjątkiem były dwa okręty zatopione pod Shipu).

Po zniszczeniu floty Nanyang pod Fuzhou, Flota Beiyang stała się najsilniejszą eskadrą chińską, zwłaszcza po wzmocnieniu jej zbudowanymi w Szczecinie przez stocznię Vulcan pancernikami typu Dingyuan i krążownikami typu Jingyuan. Okręty te nie odegrały żadnej roli w wojnie, bo Niemcy zwlekali z ich przekazaniem stronie chińskiej aż do zakończenia konfliktu.

Wojna chińsko-japońska thumb|Flota Beiyang na kotwicowisku w Weihaiwei Po wojnie chińsko-francuskiej, Flota Beiyang była sukcesywnie uzupełniana. Oprócz wspomnianych pancerników i krążowników, doszły jeszcze zbudowane w Wielkiej Brytanii tzw. elswickie krążowniki typu Zhiyuan i niemiecki „Jiyuan” oraz znaczna liczba nieopancerzonych kanonierek, torpedowców, okrętów szkolnych itp. W roku 1888 flota liczyła 25 okrętów różnych klas.