Po wojnie, przez pół roku sprawował funkcję dyrektora gimnazjum stolarskiego w Kazimierzu Dolnym, następnie zajął się reaktywacją Spółdzielni Artystów ŁAD. W latach 1946–1948, wraz z Władysławem Wincze pełnił funkcję jej dyrektora oraz pracował w Biurze Studiów i Projektów Centralnego Zarządu Przemysłu Drzewnego. Był jednym z twórców nowego stylu w projektowaniu mebli i dekoracji wnętrz. Razem z Władysławem Wincze stworzył linię tak zwanego „stylu ładowskiego”, który do dziś jest uznawany za klasykę wzornictwa meblowego. Wiele projektów stworzyli wspólnie m.in. meble dla dzieci. Poza meblami Olgierd Szlekys zajmował się również planowaniem i aranżacją wnętrz. Projektował dekoracje ścienne oraz tworzył grafiki i szablony rysunkowe. Był autorem często stosowanego w latach 60. sposobu dekorowania wnętrz. Zaprojektował reprezentacyjne pomieszczenia polskich ambasad w Sztokholmie i Meksyku (1949), a także wnętrza kasyna Akademii Wychowania Fizycznego (1953), gabinet prezesa Polskiej Akademii Nauk (1954), gabinet prezesa Stronnictwa Demokratycznego (1966), wnętrza sal Biblioteki Narodowej (1966), sal konferencyjnych Ministerstwa Łączności (ok. 1970) i Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach (1973). W latach 70.